Kelime . _ Bir maksadı bildirmek için ağızımızdan çıkan manalı sözlere kelime denildiğini öğrenmiştik.

Türkçede kelime yedi kısımdır:

İsim, sıfat, zamir, fiil, edat, zarf, nidâ.

Bu kelimelerin her birinin birtakım vazifeleri vardır:

İsim . _ Bir şahsı, bir hayvanı, bir şeyi gösteren kelimelerdir: Ahmed, kuzu, kitab gibi.

Sıfat . _ İsimlerin hâlini ve keyfiyetini bildiren, yahud onları tayin eden kelimelere sıfat derler: Güzel, bu, şu, iyi, uslu gibi.

Zamir . _ İsim makâmında kullanılan kelimelerdir: Ben, sen, o gibi.

Fiil . _ Zamâna delâlet sûretiyle bir hüküm, bir iş, bir tesir ifâde eden kelimelere «fiil» denir: Ahmed dersini bildi, kalem kırıldı, vazîfemi yazdım gibi.

Bir de hem fiil; hem sıfat mesâbesinde olan kelimeler vardır ki fiillerden yapılan bu kelimelere «fer’ fiil» derler: Çalışan, okunmuş gibi.

Edat . _ Kendi kendine bir manası olmayıp diğer kelimelerle birlikte bir mana ifâde eden harfler ve kelimelerdir: Y, h, de, eğer, ki, fakat... gibi.

Zarf . _ Sıfatların ve fiillerin manasını ta’dîl eden kelimelerdir: Erken, geç, çabuk gibi.

Nidâ . _ Bir his, bir heyecan ifâde etmek için söylenilen sözlerdir: Âh, ey, vah... gibi.

İktibas: Türkçe Yeni Sarf ve Nahiv Dersleri (Sh. 26) - Midhat Sâdullâh

Kategori: Anasayfa Ekleyen: Tazammun Tarih: 2019-02-18